RedLightCenter
Loading...Η Πόλη των Αμαρτιών δεν μοιάζει με ένα παιχνίδι που προσπαθεί να σας εντυπωσιάσει. Μοιάζει με ένα μέρος στο οποίο μόλις μπήκατε, ελαφρώς αβέβαιοι για το τι συμβαίνει, χωρίς κανέναν να βιάζεται να το εξηγήσει. Φτάνετε, κοιτάτε γύρω, μιλάτε με ανθρώπους, και σιγά-σιγά η πόλη αρχίζει να βγάζει νόημα — ή ίσως όχι, και αυτό είναι κάπως το νόημα.
Δεν υπάρχει μακρύ εισαγωγικό ή εκπαιδευτικό κομμάτι που να σας λέει πώς να παίξετε σωστά. Σας αφήνουν μόνοι σας αρκετά γρήγορα, κάτι που κάνει τα πάντα να φαίνονται πιο προσωπικά. Κλικάρετε σε πράγματα επειδή είστε περίεργοι, όχι επειδή σας το είπε το παιχνίδι. Οι συνομιλίες δεν φαίνονται σαν συμπληρώματα. Οι άνθρωποι αντιδρούν, θυμούνται πράγματα, μερικές φορές συμπεριφέρονται παράξενα, μερικές φορές εκπληκτικά φυσιολογικά. Αυτό δίνει στην πόλη μια αίσθηση που έχει ζήσει, σαν η ζωή να συνέβαινε ήδη πριν φτάσετε.
Οπτικά είναι απλά αλλά κατάλληλα. Τίποτα εντυπωσιακό, τίποτα που να προσπαθεί υπερβολικά. Το στυλ παραμένει συνεπές, και μετά από λίγο σταματάτε να σκέφτεστε πώς φαίνεται και απλά εστιάζετε σε αυτό που ξετυλίγεται. Η πρόοδος έρχεται αργά, μέσω εξερεύνησης και επιλογών, όχι μέσω grinding ή μενού.
Το να είστε ελεύθεροι να παίξετε βοηθά. Μπορείτε να περάσετε πραγματικό χρόνο με αυτό χωρίς να νιώθετε πίεση. Οι επιπλέον επιλογές είναι εκεί αν τις θέλετε, αλλά η βασική εμπειρία στέκεται από μόνη της. Βοηθά επίσης ότι υπάρχει μια ενεργή κοινότητα — φαίνεται σαν ένα παιχνίδι για το οποίο οι άνθρωποι εξακολουθούν να μιλούν, εξακολουθούν να ανακαλύπτουν.
Η Πόλη των Αμαρτιών λειτουργεί καλύτερα όταν την αφήνετε να αναπνεύσει. Αν απολαμβάνετε παιχνίδια που δεν σας βιάζουν, που αφήνουν τα πράγματα να εξελίσσονται φυσικά και μερικές φορές αδέξια, έχει μια ήσυχη έλξη στην οποία είναι εύκολο να χαθείτε.
